பாலபாரதி ,வலைப்பதிவு, இன்னும் சில

"நீண்டநாட்கள் வலைப்பதிவுகள் பக்கம் காணேல்ல..!" எனத் தெலைபேசியில் சயந்தன் கேட்டது உண்மையெனினும், புதிதாக எழுதவில்லையே தவிர, நேரங்கிடைக்கும் போதெல்லாம் வாசிக்கின்றேன்.சில வேளைகளில் எழுதுவதிலும் பார்க்க அதுவே நிறைவு தருவதாகவிருக்கிறது என்பதும் உண்மை. அன்மைக்காலங்களில் சில செய்திகள், பதிவுகள், பார்த்தபோது இதுகுறித்து நாமும் எழுதவேண்டும் என நினைத்ததுண்டு. அவை பற்றிய முழுமையாக இல்லாவிடினும் சிறுகுறிப்பாகவேனும் இன்று பதிவு செய்யலாம் என நினைக்கின்றேன். ஏற்கனவே இப்படிச் சில இடுகைகள் எழுதியிருப்பினும், இன்று எழுதத் தூண்டுதலாயிருந்த பாலபாரதிக்கும், சயந்தனுக்கும் நன்றி. சயந்தனுக்கு கூடவே இனிய 49வது பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள். :)

வலைப்பதிவுகள் குறித்து, பதிவர் சிந்தாநதியிடம் நான் செவ்வி கண்டபோது, சிந்தா நதி அழகாக் குறிப்பிட்டிருந்தார் வலைப்பதிவுகள் என்பது திறந்து வைக்கும் நமது தினக்குறிப்பு என்று. இது சுவையான அனுபவம், புதிய இலக்கிய வடிவம் என்றும் கூட சொல்லலாம். பிறமொழிகளில் வரும் பெரும்பாலான வலைப்பதிவுகள் இப்படித்தான் உள்ளன. அத்தகைய போக்கில் தமிழில் அவ்வப்போது சிலர் எழுதியிருந்தாலும், பாலபாரதி தனது விடுபட்டவை வலைப்பதிவில் தற்போது திகதிவாரியாக எழுதிவரும் தினக்குறிப்புக்கள் பலருக்கும் பிடித்திருக்கிறது. சுரதாவோடு பேசும்போது, பாலபாரதியின் இந்தத் தொடக்கம் மேலும் பலரை இவ்விதம் எழுதத் தூண்டும், அதுவே வலைப்பதிவுகள் என்பதற்கான முழுமை நோக்கி நமை அழைத்துச் செல்லும் என்றார். உண்மைதான், பாலபாரதியின் தினக்குறிப்புக்கள் மீதான இந்தப்பிடிப்பிற்கு பாலபாரதியின் எழுத்தழகும், அவர் தொடும் சமூகக்கூறுகளும் முக்கியமானவையென்று நினைக்கின்றேன். அவ்விதம் எழுதவிரும்புபவர்களுக்கு பாலபாரதியின் விடுபட்டவை குறிப்புக்கள் நல் உதாரணமாய் அமையட்டும்.

சென்ற சிலவாரங்களுக்கு முன் இலண்டனிலிருந்து ஒளிபரப்பாகும், தீபம் தொலைக்காட்சியில், மலேசியத் தமிழர்கள் சார்பில் அறவழிப்போராட்டங்களை முன்னெடுத்த அமைப்பின், முக்கிய உறுப்பினர் திரு. வேதமூர்த்தி அவர்களின் செவ்வி காணக்கிடைத்தது. செவ்வி கண்ட செய்தியாளர் அனஸ் அவர்களினால் முறையாகத் தொடுக்கப்பட்ட கேள்விகளுக்கு, மிக நேர்த்தியாகப் பதிலளித்திருந்தார் திரு. வேதமூர்த்தி. மலேசியத்தமிழர்களுக்குக் கிட்டாத பல உரிமைகள் பற்றித் தெளிவாக அறிந்து கொள்ள முடிந்தது. நிகழ்ச்சியின் இறுதிப்பகுதியில் நேயர்கள் தொலைபேசிவாயிலாக வேதமூர்த்தியோடு உரையாடினார்கள். உரையாடலில் கலந்து கொண்ட பலர், ஈழத்தமிழர்கள். அவர்களில் பலரும் வேதமூர்த்தியிடம் முன் வைத்த வேண்டுகோள், தயவு செய்து உங்கள் பிர்ச்சனைகளை பேசித்தீர்க்க முயற்சியுங்கள். அதற்கு மேலான ஒருபோராட்டத்திற்கு, குறிப்பாக ஆயுதப்போராட்டத்திற்கு சென்றுவிடாதீர்கள். பட்டவனுக்குத்தானே தெரியும் வலியின் கொடுமை. பேச்சுக்களின் மூலம் தீர்வு எட்டப்பட வேண்டும் என்பதுதான் எல்லோர் விருப்பமும், ஆனால் வட்டமிடும், கழுகுகளின் அலகிடுக்கில் ஆயுதமும், கண்களின் தேடலில் பிணங்களும் தானே இருக்கின்றன...இவை கடந்து மலேசியத் தமிழர்கள் வாழ்வு, நன்றென மலரட்டும்.

ஏதோ சில காரணங்களைக்காட்டி நாம் விலக்கிடும் சிலவிடயங்கள் மேலைத்தேயத்தவர்களினால் புதியதாக அறிமுகப்படுத்தப்படும் போது, அட இது நம்மிடம் இருந்ததுதானே எனவியக்கத் தோன்றும். 2006ல் என் மருதநிழல் வலைப்பதிவில் கும்பத்துமால் என்னும் இடுகையில், தென்தமிழீழத்தில் பழக்கதில் இருந்த ஒரு மாந்திரீக விளையாட்டைக் குறிப்பிட்டிருந்தேன். அது பற்றிய பின்னூட்டங்களில் மு.மயூரன், அது தற்போது ஆய்வில் உள்ள ஒரு தொழில்நுட்பம் என்ற வகையில் பின்னூட்டமிட்டிருந்தார். பின்னர் இத்துறைசார்ந்து கல்விபயிலும் என்மகனுடன் உரையாடும்போது, அவரும் அதை உறுதிசெய்தார். இருவரும் இதுபற்றி விரிவாக எழுதும்படியும் கேட்டிருந்தார்கள். எழுதவில்லை. சென்றவாரத்தில் பார்க்கக் கிடைத்தொழில்நுட்பச் செய்தியொன்றில், குரங்கொன்றின் மூளையின் சிந்திக்கும் ஆற்றலில், ரோபோ வின் கை அசைவுறச் செய்யப்படிருக்கின்றது எனத் தெரிவிக்கப்பட்டது. இதுநுட்பத்தின் வெற்றிப்பரிணாமம், விபத்துக்களில் உறுப்புக்களை இழந்தவர்களது செற்கை உறுப்புக்களை, அவர்களது சிந்தனைக்கட்டளைப்பிரகாரம் இயங்கவைக்கமுடியும் என்பதாகும். இந்த நுட்பத்தை அடியொற்றியதாக இருக்கக் கூடிய தென்தமிழீழ மாந்திரீக விளையாட்டில் நேரடியாக இந்தச் செயலைக்கண்ணுற்று வியந்திருக்கின்றேன். இத் தொழில்நுட்பம் தென் தமிழீழத்தில் மட்டும் இருந்ததாகச் சொல்ல மூடியாது. இதன் நீட்சி கேரளாவிலும், ஆபிரிக்காவிலும், கூட இருப்பதாக நண்பரொருவர் சொன்னார். இதுகுறித்து இன்னும் அறியவேண்டும்..

பாரி.அரசு அவர்களின் பதிவில் ஈழத்துச் சாதீயம் குறித்து எழுந்த உரையாடலுக்கு ஈழத்துச் சாதீயப்புரிதல் குறித்து சயந்தன் விரிவான ஒருபின்னூட்டத்தைக் கொடுத்திருந்தார். அதில் ஒருபகுதியில் "இயல்பாகவே யாழ்ப்பாணம் சைவச் சூழலுக்குட்பட்டது. பார்ப்பணர்கள் என்பது தனியே பிராமணர்கள்தான் (பார்ப்பனியம் என்பதை நான் சகல உயர்சாதி மேலாதிக்கங்களினதும் அடையாளம் என்ற நான் விளங்கி கொண்டிருக்கிறேன் )என உணரும் ஒரு யாழ்ப்பாணத்தவர் - பிராமணியத்துக்கெதிரான கருத்துடன் ஒன்றிப் போக அவருக்கு எந்த முகாந்திரமும் இல்லை." எனக் குறிப்பிடுகின்றார். உண்மை. ஈழத்துச் சாதீயப் போராட்டங்களில் பங்கொண்டிருந்தவர்கள் பலரிடமும் இது குறித்த புரிதல் இருந்தது. (கே.டானியல், தெனியான் போன்ற எழுத்தாளர்களின் படைப்புக்களில் கூட அவற்றைக் காணலாம்) ஆனால் அங்குள்ள பிராமணர்களுக்கு இது குறித்த புரிதல் இருந்ததா என்பது சந்தேகம்தான்..

யாழ்ப்பாண நூலக எரிப்புத் தொடர்பான ஆவணப்படம் "எரியும் நினைவுகள்" வெளிவந்துள்ளது. பார்த்த சில நண்பர்கள் சிலரின் கருத்தில், படம் முழுமை பெறவில்லையோ அல்லது அது தொடர்பாக முன்னமே நிறையத் தெரிந்திருந்தமையால், தமக்கு அவ்விதமாகத் தெரிகிறதோ என்பதாகச் சொன்னார்கள். இரண்டும் உண்மைதான். ஏனெனில் என்னிடம் சொன்னவர்கள் ஏலவே இது குறித்து நன்றாகத் தெரிந்திருப்பவர்கள். அவர்கள் அறிந்து கொள்ளப் புதிதாக எதையும் தருவதற்கில்லை.படத்தின் தொகுப்பு வேலைகள் நடைபெற்றபோது பார்த்த எனக்கும் அப்பிடித்தான் இருந்தது. இதற்கும் மேலாக அதன் பாதிப்பை வெளிக்கொணர வேண்டுமாயின், இது குறித்து இன்னமும் உணர்வு பூர்வமாகப் பேசப்பட்டிருக்க வேண்டும். அது சாத்தியமாயிருக்குமெனத் தோன்றவில்லை.( இதுதொடர்பான கருத்துக்களைச் சொல்லலக் கூடிய முக்கியமான பலர் தாயகத்தில் இல்லை) அப்படித்தான் அதன் நெறியாளர் சோமிதரனும் சொல்கின்றார். எப்படியாயினும், முக்கியமான அடக்குமுறைக் குறியீட்டு அழிவினை, பதிவு செய்தவகையில் எரியும் நினைவுகள் முக்கியம் பெறுகிறது. தான் பிறந்த 19 தினங்களில் எரிக்கப்பட்ட ஒரு நூலகத்தின் வரலாற்றை, ஒரு அடக்குமுறை அரசின் கேவலமான முகத்தை, முடிந்தளவில் பதிவுசெய்தமைக்காக சோமிதரனைப் பாராட்டலாம்.

எரியும் நினைவுகள் குறித்து இயக்குனர் சோமிதரனின் செவ்வி.




செவ்விக்கு நன்றி: பெரியார் வலைக்காட்சி

ஆமாம்! எங்களால் முடியும்.

" வெளிநாட்டிலிருந்து வாற நம்மட ஆட்கள், சென்னையில் சினிமாப்படப்பிடிப்பு பார்த்து, யாராவது நடிகர்களைப் பார்த்து, கூட நின்றுபடமெடுக்கிறவர்கள், நீங்கள் இன்னும் அப்படி யாரையும் பார்க்கவில்லையா? " சந்தித்த ஈழத்து நண்பன் ஒருவன் கேட்டான். அவனுக்குச் சிரித்துப் பதிலிறுத்தேன்.

அவரது செயல்கள் குறித்து அறிந்தளவில், அவரைச் சந்திக்கும் ஆர்வமிருந்தது. ஆனாலும் எனக்கிருந்த நேரப்பற்றாக்குறையில் நினைத்தபடி செயற்பட முடியவில்லை. அப்படி நான் சந்திக்க விரும்பியவர், தென்னிந்திய சினிமாவில் சண்டைக்காட்சிகளில் வரும் ஓரு ஸ்டண்ட் நடிகனாகத் தொடங்கி, நடனக்கலைஞராக, நடனஇயக்குனராக, நடிகனாகப் பரிணமித்த போதும், நல்ல மனிதனாகத் தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொள்ளும், ராகவேந்திரா லாரன்ஸ்.


Larancce Charitable Trust எனும் அறக்கடளையை நிறுவி, அதனூடாக வலுக்குறைந்தோருக்கு வாழ்வளிக்கும் பெரும்பணியாற்றும் லாரான்ஸ், மற்றைய நடிகர்களிலிருந்து எனக்கு வேறுபட்டுத்தெரிந்ததார். சந்திக்க முயன்றபோது, "பாண்டி" படப்பிடிப்புக்காக திண்டுக்கல்லுக்கு அப்பால் நிற்பதாக அறியமுடிந்தது. அவர் திரும்பவும் சென்னை வர மேலும் இருபது நாட்கள் செல்லலாமெனச் சொன்னார்கள். எனக்கு அவ்வளவு நாட்கள் அங்கிருக்க முடியாது. யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில், வேறொரு பணிக்காக திருச்சிக்கு உடன் பணிக்க வேண்டியிருந்தது. திருச்சிக்குப் போன பின் முயற்சிக்கலாமெனத் தொடர்பு கொண்டபோது, தொடர்பாளர் நேரே படப்பிடிப்புத் தளத்துக்கு வரும்படி சொன்னார். திண்டுக்கலுக்கப்பால் மலையடிவாரத்தில் படப்பிடிப்பு.

மலையடிவாரத்தில் படப்பிடிப்புக்காக உருவாகியிருந்த கிராமத்துக் கோயிலில் திருவிழா. ஊர் கூடியிருந்தது.துறைசார்ந்தவர்களின் வாகனங்கள் சுற்றி நின்றன. கூட்டத்துக்குள் தொடர்பாளரைக் கண்டுபிடிக்கச் சிரமமாயிருந்தது. மலையடிவாரமென்பதால் செல்லிடத்தொலைபேசி சீராக இயங்கவில்லை. விசாரித்தபோது, லாரண்ஸ்சின் வாகனத்தைக் காட்டி அதற்குப் பக்கதில் இருக்கலாமென்றார்கள். அங்கு சென்ற போது அவரில்லை. ஆனால் இயலாத பிள்ளையொன்றுடன், இயலாமைமிக்கக்குடும்பமொன்றிருந்தது. சற்று நேரத்தில் தொடர்பாளர் வந்தார். கூடவே இன்னுமொரு நாடி வந்த நலிவுற்ற குடும்பமொன்று. அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டோம்.

படப்பிடிப்பு மதிய உணவு இடைவேளையில் உங்களை நிச்சயம் சந்திப்பார் எனத்தேடிவந்த அக் குடும்பத்தவர்களுக்கு ஆறுதலாகச் சொன்னார் உகந்த, அந்த உதவியாளர்.. அதற்குப் பின் என்னிடம் மதியஇடைவேளையில் இவங்களப் பார்க்க வேண்டியிருப்பதால், நாங்க இப்பவே சந்திப்போம் வாங்க என என்னை அழைத்துக்கொண்டு படப்பிடிப்புத் தளத்துக்குள் சென்றார். ராஜ்கபூருடன் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்த லாரன்ஸ், இயக்குனர் 'கட்' சொல்ல, பந்தாவெதும் இல்லாமல் இருக்கையிலமர்ந்தார். தொடர்பாளர் சொன்னதும், மெல்லிதாய் புன்னகைத்து வரவேற்றுக்கொண்டார். அழைக்கும்போது நடிப்பதுவும், பின் நம்முடனுமாகத் தொடர்ந்து, வேண்டியவைகளைப் பேசிக்கொண்டோம். அப்போது தெரிந்தது அவர் ஆற்றுகின்ற, ஆற்றவிருக்கின்ற பணிகளின் விசாலம்.

பிரபலம் பெற்றபின், பிரபலத்துக்காயன்றி, பிரபலத்தினால் பேரம் பேசி, பிரபலமற்ற பலரின் பெரும் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கச் தீர்மானமாகச் செயற்படுமவரின் செயற்திட்டங்கள், பெறுபவர், தருபவர், நம்பிக்கையை வென்றெடுத்து நின்றன. " மஸ்தானா மஸ்தானா " நிகழ்ச்சியில், யாருக்கும் கிடைக்காத ஒரு சந்தர்பத்தை தான் பேசிப்பெற்றுக் கொண்டதன் தொடர்ச்சியாக, மேலும் பலருடன் பேசவும், பலருக்கு உதவவும் முடிந்துள்ளது. முடிந்தவரை முயல்வேன், முயற்சியால் உதவுவேன் என உறுதிபடச் சொல்லும் லாரன்சை நாடித் தினமும், உதவிக்கோரிக்கைள் வந்த வண்ணமேயிருக்கின்றன என உதவியாளர் சொன்னார். விரும்பின் இங்கே சென்று விபரம் அறியலாம், விரும்பின் உதவலாம். விடைபெறும் போது நிறைவாயிருந்தது. நடிகனுக்குள் நல்லிதயம் மிக்கதொரு மனிதன் மறைந்திருந்து சொன்னான், உதவ முடியுமென்று. நானும் சொல்வேன் " yes! We can "

பதம் பார்க்க ஒரு சோறு :-

சிறைக்குள்ளிருந்து...நெருப்புப் பூக்கள்.

சின்ன வயதில், தென்னம் பொந்திலிருக்கும் பச்சைக்கிளியை கூட்டிலடைத்து வளர்க்கும்போது அப்பா ஏசுவார். கூட்டிலடைத்து வதைக்கவில்லை வளர்க்கின்றேன் எனச் சொல்வேன். பின் அடைபட்ட பொழுதுதொன்றில், அப்பாவின் ஏச்சும், அடைபட்டகிளியின் சோகமும், சுதந்திரமும் புரிந்தது. ஏக்கமும், வலியும், மிக்கதான சிறைவாழ்வு, சிறிலங்கா போன்ற அடிப்படை மனித உரிமைகள் மறுக்கப்படும் நாடுகளில் மேலும் துயர் தருவதாகும். ஏனெனில் அவை வெறுமனே சிறைச்சாலைகளாக மட்டும் அமைந்து விடுவதில்லை.

சிறைக்கைதிகளின் பகுப்பில் கிடைக்கக் கூடிய உரிமைகளெதுவும், தடுப்புக்காவல் சிறைக்கைதிகளுக்குக் கிடைப்பதில்லை. அப்படியான அவலம் நிறைந்த ஒரு தடுப்புக்காவல் சிறைச்சாலைதான் சிறிலங்காவின் "பூசா" சிறை.
இதன் இறுகிய இரும்புக்கம்பிகளின் பின்னால் இருந்து, தேச உணர்வில் எழுந்த ஒரு கவிக்குரலை, அழகாக அச்சிலேற்றித் தந்திருக்கிறது சுவிஸ் "நிலவரம்" பத்திரிகைக் குழுமம்.


"நான் ஒரு இளையவன். வாழ்பனுபவமற்றவன். கவிதைபற்றிய ஆழ்ந்தறிவு அற்றவன். விடுதலைக்கு ஏகி நிற்கின்ற தேசத்தை உணர்வுகளினால் நேசிக்கின்ற உறவுகளுடன் வாழ்ந்து வருகின்ற நான், அந்த உணர்வுகளின் ஓசைகளையே கவி வரியென்ற நினைவுடன் கோர்த்துள்ளேன். உணர்வுகளின் துடிப்புக்களுக்கு வரிவடிவம் கொடுத்த நான் நிறையத் தவறுகள் விட்டிருப்பேன்..."
இப்படிச் சொல்வது, 2000 மாவது ஆண்டின் தொடக்கத்தில் கைது செய்யப்பட்டு, வழக்கு விசாரணகளின்றி தொடர்ந்தும் தடுப்புக்காவல் கைதியாகப் பூசா சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருப்பவர் கல்லடி றொபேட். 2005 ல் 'சிறையில் பூத்த உணர்வின் ஒளி' எனும், கவிதைத் தொகுதியைத் தொடர்ந்து, இப்போது வெளிவந்திருப்பது, அவரது இரண்டாவது தொகுதி "நெருப்புப் பூக்கள்".

நீண்டகாலமாகச் சிறைப்பட்டிருப்பினும், சிறைவாழ்வின் துயர்பேசிக் கழிவிரக்கம் வேண்டாது, மண்மீதான காதல், விடுதலைமீதான ஏக்கம், இழந்துபோன வாழ்வின் சோகம், போராட்டத்தின் மீதான தீரம், என்னும் உணர்வுகளே றொபேட்டின் குரலாக சிறைக்குள்ளிருந்தம் வெளிப்படுகிறது.

என் பாட்டனின்
படம்
என்வீட்டு
சாமியறைக்குள்
சிலந்திவலை
பின்னப்பட்ட
நிலையில்
பத்திரமாய்
தொங்குகிறதாம்!.... எனத்தொடங்கி

என் வளவினுள்
இப்போதுதானாம்
ஒரு சிறியதூரம்
மிதிவெடிகள்
அகற்றியுள்ளார்கள்
மிகுதியும்
அகற்றி முடியும்போது...

என் பிள்ளைகள்
என் படத்தை
புலும்பெயர்நாடுகளிலுள்ள
தங்கள் வீட்டு
சாமியறைக்குள் மாட்டி
தங்கள்
குழந்தைகளுக்கு
காண்பிப்பார்கள்
இவர்தான்
உங்கள் பாட்டனென... எனும் கவிதைக்குள் வரும்,
தமிழீழத்தின் சோகக் கதைகள் ஏராளம்.
ஈழத்தின் சோகம் மட்டுமில்லாது,
மனிதநேயம் பற்றியும் றொபேட்டின் குரல் எழுகிறது.
மனிதம் எனும் கவிதையில் அதைக் காணலாம்.

14.08.2006 சிறிலங்கா விமானப்படையின் விமானத்தாக்குதலில் அவயங்களையிழந்த பிள்ளைகளுக்கு, இத்தொகுதியின் விற்பனையில் கிடைக்கும் பணம் , உதவித்தொகையாக அமைய வேண்டும் எனும் றொபேட்டின் பெரு விருப்போடு, அவரது உணர்வின் வரிகளை, சிறையிருந்து வெளிக்கொணர்ந்து வெளியீடு செய்யும் வரையில், கி.பி அரவிந்தன், பத்மநாபஐயர் உள்ளிட்ட பலரது உழைப்பு உடனிருந்திருக்கிறது. ஒடுக்கப்பட்டு, அடைக்கப்பட்டிருக்கும், ஒரு தடுப்புக்காவல் கைதியின் இத்தகைய செயற்பாடு, அவனுக்கு எத்தகைய பாதமான நிலையைத் தருமென்பதைத் தெரிந்திருந்தும், தன் குரலை உயர்த்தி ஒலித்திருக்கும் றொபேட்டின் 'போய்விடுங்கள்' கவிதைக்குள், அமெரிக்கச் சிப்பாய்களை எதிர்ப் பாடிய பொப்மார்லி யும் ஓரத்தில் ஒளிந்திருப்பதைக் காணமுடிகிறது.

பிரபலங்களின் எழுத்துக்களினால் பணம் பண்ணவும், பணத்தினால் பிரபலம் பண்ணவும் விழையும் சூழலில், சிங்களப்பேரினவாதத்தின் சித்திரைவதைச் சிறையுள்ளிருந்து, ஈழக்குயிலொன்றின் விடுதலைக்குரலை வெளிக்கொணர்ந்த அனைவரையும் பாராட்டலாம்.

நா.உச்சம், அ.நா.எச்சம்.

இது என்ன தலைப்பு என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. அதுதான் சென்ற இடுகையிலேயே இந்தத் தலைப்புக் கொடுத்தாயிற்றே. .. எதற்கும் விரிவாக இன்னுமொருமுறை இங்கே இட்டுக்கொள்வோம்.

நாகரீகத்தின் உச்சமும், அநாகரீகத்தின் எச்சமும்.

சரித்திரப்புத்தகங்களைப் பாடமாகப் படித்திருந்த போதும், வெள்ளைக்காறனெல்லாம் படித்தவன், விவரம் தெரிந்தவனென்ற நினைப்பு, புலம்பெயர்ந்து வரும் வரைக்கும், மனதில் எங்கோ ஓர் மூலையில் கொஞ்சம் ஒட்டிக்கொண்டுதானிருந்தது. வந்தபின் நேரில் பெற்ற அனுபவங்கள் நிறைய அறியத் தந்தன. எங்கள் நிலங்களுக்கு வந்து கோலோச்சியவர்கள் ஒன்றும் கோமகன்கள் இல்லை, கடற்கொள்ளையர்களாகவும், அடியாட்களாகவும், வாழ்ந்தவர்களின் வாரிசுகள்தான் என உறைத்தது.

ஏறக்குறைய இறப்பு நிலைக்கு வந்துவிட்ட ஒரு நோயாளி, யாரோ ஒருத்தர் வருகைக்கான கனங்களைக் கழிக்கும் நிலையிலிருந்த போதும், தன வாழ்வின் எழுச்சிமிகு நிலைகளை எண்ணிப்பார்த்து மகிழ்ந்து, ஏங்குவது போலிருந்ததது அந்தப் பெரும் அரங்கைப் பார்க்க. Coliseum என்பதற்கு அகாராதியில் பேரரங்கம் எனப் பொருள் வந்தது. அகண்ட பெரும் ரோமானிய சாம்ராஜ்யத்தின் ஆடம்பர களியரங்கு அது. ஆனால் ரோம சாம்ராஜ்யத்தின் எதிரிகளுக்கு உண்மையில் அது கிலியரங்கு.



வாகனத்தைவிட்டு இறங்கியதுமே, வான்முட்ட உயர்ந்து நிற்கும் அந்த கலையரங்கின் பிரமாண்டம் உசுப்பியது. உள்ளே நுழைவதற்கு வரிசையில் காத்திருந்த போது, இந்த பிரமாண்டத்தை எந்தக் கோணத்தில் படப்பெட்டிக்குள் பதிவு செய்யலாம் என எண்ணத்தோன்றியது. சோழ சாம்ராஜ்ய உச்சத்தின் எச்சமாக இருக்கக் கூடிய தஞ்சைப்பெருங்கோயிலுக்கு முன்னால் நின்றபோதும், இந்த அவா என்னுள் வந்திருந்தது.


அழிந்து போன நிலையில் இருக்கின்றபோதிலும் கூட, ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் ஏதோ ஒருவித அழகைக் கொட்டிவைத்த வண்ணமேயிருக்கிறது.
சும்மா சுற்றிப்பார்த்து வருகையிலேயே அரைநாட்பொழுதினை அப்படியே பறித்தெடுத்து விடுகிறது அந்தப் பிரமாண்டம். சந்தேகமில்லை, கலையின் நயம் தெரிந்தவர்களும், நயக்கத்தெரிந்தவர்களும் இணைந்த இணைவில் பிறந்திருக்கிறது அந்தக் கலையரங்கு. கலைகளின் வரைபுயர்வில், நாகரீக உச்சம் தொட்ட இனத்தவர்களாக வாழ்ந்தவர்கள் பட்டியலில் அடங்குபவர்கள் ரோமானியர்கள். இருந்தென்ன, மனித மான்பு மறந்து, சகமனிதனின் வலியை, சாவை, குரலெழுப்பி ரசித்து, கொண்டாடியிருப்பதை அறியும்போது, 'அடப்பாவிகளா' என அரற்றிவிடுகிறோம்.

எதிரிகள், கைதிகள், குற்றவாளிகள் என வகைபிரித்து வைத்து, மனிதனை மனிதன் தாக்கிக் கொல்வது, மனிதனை மிருகத்துடன் சண்டையிட வைத்துக் கொல்வது, என வகைவகையாய் வதைகள் செய்வதை, ஊர்கூடி ஒய்யாரமாக ரசித்திருந்த நாகரீகத்தை என்னவென்று சொல்வது. ' ஏழை அழுத கண்ணீர் கூரிய வாளையொக்கும் ' எனத் தமிழில் ஒரு முதுமொழியுண்டு. இது உண்மையென்றே சொல்லத் தோன்றுகின்றது இடிந்து போய்கிடக்கும் ரோமானியச் சிதிலங்களைப் பார்க்கும்போது.

மிருகங்கள் வளர்க்கப்பட்ட கூடுகள், மிருகங்களாய் அடைக்கப்பட்ட மனிதர்களின் குறுங்கூடங்கள், அடித்தளத்தில். அதன் மேலாக ஆடுதளம், அல்லது கொலைக்களம். அதற்காப்பால் விரிந்துயரும், விருந்தினர், பார்வையாளர், அமர்தளங்கள். அனைத்தையும் அழகியகலை நயத்துடனும், அதிநுட்பத் தொழிற்திறனுடனும், இவையெல்லாவற்றுக்கும் மேலாக , எண்ணிட முடியா இடாம்பீகத்துடனும், கட்டிமுடித்து, கலை ரசிக்காது கொலை ரசித்த சக்கரவர்த்திகள், அங்கே கதறியழுத ஒவ்வொருத்தன் கண்ணீரும், தங்கள் இராச்சியங்களின் காரைகளை பெயர்த்தெடுக்குமென்று கனவிலும் நினைத்திருக்கமாட்டார்கள்.

பாதாளச்சிறைகளின் நிலங்களில் இப்போ பசும்புல் முளைத்திருந்தாலும், பார்வையாளர் பலர் தினமும் பாரத்துருகிப் போனாலும், உள்ளிருந்து வெளிவருகையில், எங்கோ ஓர் மூலையில் யாரோ அழும் ஓலம் சன்னமாய், அவலமாய், கேட்கிறது. சாடையாக நமது சரீரம் நடுங்குகிறது. ஜெபமும் சபிப்பும் ஒன்றையொன்று துரத்திப்பிடித்து விளையாடுகிறது. எதுவானாலும், எங்கள் முன்னோர் இப்படித்தான் இருந்தார்கள் என, ஒழிவு மறைவின்றி, ஒப்புக்கொடுக்கின்றார்களே, அவர்கள் மனிதர்கள்.